Koning Willem I (1772-1843)
Tijdens de val van Napoleon verblijft de Prins van Oranje in Engeland.
In november 1813 keert hij op verzoek van enkele vooraanstaande Nederlanders terug naar Nederland en krijgt een enthousiast onthaal van de bevolking. Als Willem I aanvaardt hij het aanbod om als soeverein vorst te gaan regeren.
Koninkrijk der Nederlanden
Het Congres van Wenen voegt in 1815 de voormalige Oostenrijkse Nederlanden met Nederland samen tot het Koninkrijk der Nederlanden. Het Congres wijst Willem I het Groothertogdom Luxemburg toe als compensatie voor het verlies van zijn Nassause bezittingen in Duitsland. De personele unie tussen Nederland en Luxemburg blijft bestaan tot het overlijden van de Koning-Groothertog Willem III in 1890.
Na 1813 krijgt de Republiek ook de overzeese bezittingen terug die in de Franse tijd door de Engelsen waren bezet. Alleen Ceylon (het huidige Sri Lanka) en Zuid-Afrika blijven in het bezit van de Engelsen.
Willem I regeert als een alleenheerser over het koninkrijk. Hij is wel gebonden aan de grondwet.
De afscheiding van België
De integratie van de Noordelijke Nederlanden en de Zuidelijke Nederlanden (België) verloopt slecht. In de zomer van 1830 breekt in Brussel de revolutie uit. De Noordelijke Nederlanden houden een tiendaagse veldtocht, waaraan de latere Koning Willem II (1792-1849) deelneemt. Toch is de revolutie succesvol: het resultaat is een zelfstandig Koninkrijk België. Willem I erkent het koninkrijk pas in 1839.
In 1840 treedt hij af.