Regelmatig wordt mij gevraagd waarom ik gekozen heb voor waterbeheer. Op één van de kaartjes in het rapport van de Commissie Tielrooij is aangegeven welk deel van ons land onder water komt te staan als we geen maatregelen nemen. Met name de referentiepunten vallen op. De Paleizen!
Mevrouw de Staatssecretaris, geachte Heer IJff, Dames en Heren,
Alleen al om die reden wil ik u hartelijk dank zeggen voor het feit dat u mij in de gelegenheid stelt als voorzitter van de Commissie Integraal Waterbeheer nadrukkelijk bezig te blijven met het waterbeheer in ons land. Ik ben daar blij mee, om tal van redenen, want, dames en heren, omgaan met water is iets dat meer aandacht verdient. We ontkomen er niet aan, in Nederland op een andere manier met water om te gaan dan in de afgelopen decennia. Dat wordt de laatste tijd in snel tempo duidelijk, voor steeds meer mensen, maar nog niet genoeg. Daarom ben ik Professor Van Woerkom dankbaar voor zijn waardevolle tips over communicatie. Tot mijn grote genoegen zie ik dat ook de media er steeds meer aandacht aan besteden. Het rapport van de Commissie-Tielrooij is breed uitgemeten in de pers besproken. Terecht, want water is een levensbelangrijk onderwerp.
Op het programma van vanmiddag hebt u de bekende dichtregels van Marsman zien staan, over brede rivieren in oneindig laagland. In zijn tijd was dat een goede observatie, maar als hij nu had geleefd, was het juister geweest om het iets anders te formuleren, bijvoorbeeld:
'Denkend aan Nederland zie ik hoog in te laag land rivieren in sneltreinvaart naar zee toe gaan'
Ik doe de dichter hiermee waarschijnlijk geen recht, maar deze formulering strookt wel met de werkelijkheid, helaas.
Om in de terminologie van Verkeer en Waterstaat te blijven: het zijn snelwegen geworden, onze rivieren. Het Deltaplan Grote Rivieren heeft er voor gezorgd dat de dijken langs deze snelwegen op orde zijn. Toch is er kans dat het mis gaat, bij nog meer regen en smeltwater. Dat moeten we voorkomen, en dat kan, door meer ruimte aan de rivieren en beken te geven. Ik zou willen zeggen: er is behoefte aan vluchtstroken en parkeerplaatsen, waar het te veel aan water zonder veel schade kan worden afgevoerd of tijdelijk kan worden opgevangen. Het realiseren van die extra ruimte en het beperken van mogelijke schade, dat zijn de uitdagingen waar wij voor staan. Als we het water geen ruimte geven, neemt het water zelf de ruimte.
De Commissie Integraal Waterbeheer kan daar een bijdrage aan leveren, en ik zal me daar als voorzitter voor inzetten. Niet zo zeer vanwege de koninklijke paleizen, maar voor de toekomst van ons allemaal.